وَإِذِ اعْتَزَلْتُمُوهُمْ وَمَا يَعْبُدُونَ إِلَّا اللَّهَ فَأْوُوا إِلَى الْكَهْفِ يَنْشُرْ لَكُمْ رَبُّكُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ وَيُهَيِّئْ لَكُمْ مِنْ أَمْرِكُمْ مِرْفَقًا
و چون یکسو شوید از آنها و از آنچه میپرستند ایشان به جز اللّه تعالٰی پس پناه گیرید به غار تا بسیار وسیع دهد شما را پروردگار شما از رحمت خود و سهل سازد برای شما از این کار شما منفعت بسیار را -
چون پادشاه برای ایشان مهلت داد ایشان از پدران و خویشاوندان خود جدا شدند و دانستند که پادشاه ما را بر دین خود میگرداند - یا ما را سنگ باران میکند چنانچه در آیت (۲۰) این ذکر شده است پس ایشان برای نجات دادن دین خود مشوره برای هجرت کردند به غار (وَمَا يَعْبُدُونَ إِلَّا اللَّهَ) را از سببی گفتند که جدا شدن از قوم برای مقصد دنیا نبود بلکه از سبب توحید بود - و در این آیت اشاره است که برای مهاجر بر رحمت اللّه تعالٰی توکل بکار است - و مراد از رحمت نجات یافتن از قوم است مانند که چنین شده بود در غار ثور در هنگام هجرت نبی صل اللّه وعلیه وسلم - در (وَيُهَيِّئْ لَكُمْ) اشاره است که بعد از تکالیف اللّه تعالٰی آسانی و آرام می آورد -