وَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَلَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ وَكَبِّرْهُ تَكْبِيرًا
و بگو همه صفات الوهیت خاص اللّه تعالٰی راست ذاتیست که نگرفته است ولد (پسر) و نیست او را هیچ شریکی در پادشاهی و نیست او را مددگار از جهت ضعیفی و بخوان بزرگی او را به بزرگی کردن -
در این آیت امر است به حمد گفتن در وقت خواستن دعا در اول دعا و با نعمت اختتام این سوره چون در آیت پیش به صفات ثبوتیه اللّه تعالٰی اشاره کرد با اسماء حسنیٰ حالا در این آیت صفات صلبیه را ذکر میکند و در این آیت رد برسه اقسام شرک است ، یکی شریک ادنیٰ میباشد که آن ولد است نفی آنرا با این قول کرد (لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا) و شریک دوم مساوی میباشد نفی آنرا به این لفظ کرد (وَلَمْ يَكُنْ لَهُ شَرِيكٌ فِي الْمُلْكِ) و نوع سوم شریک اعلٰی است بر آن رد به این قول است که (وَلَمْ يَكُنْ لَهُ وَلِيٌّ مِنَ الذُّلِّ) و این نوع شرک در صابئین و مجوس است که آنها میگفتند لولااولیاء ه لذل (العیاذ باللّه) - و همچنین در این امت است که اولیاء اللّه را بر اللّه تعالٰی شفعاء قهریه یعنی با قدرت میدانند و عقیده بریلیان است که به عبدالقادر جیلانی از جهت دستگیر گفته میشود که (نعوذ باللّه) یک بار مدد اللّه تعالٰی را کرده بود - و در این آیت اشاره است که پیش از تکبیر اولیٰ برائت از شرک ضروری است -