و چه عذریست ما را که توکل نکنیم به اللّه تعالٰی و حال آنکه نشان داده است به ما راه های ما را و البته صبر خواهیم کرد بر تکالیفی که میرسانید بر ما و خاص بر اللّه تعالٰی توکل کنند توکل کنندگان -

در این آیت ذکر توکل و صبر انبیاء است و این ذریعه نجات و کامیابی است و این جواب سوال مشرکان است که ایشان میگفتند که بر معبودان ما چرا توکل نمی کنید پس جواب ایشان را داد و همچنین در این جمله علت است از جمله پیش که وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ (وَقَدْ هَدَانَا) مراد اینست که راه کامیابی دنیا و آخرت را اللّه تعالٰی نشان داده است پس توکل نیز بر او خاص است زیرا که در توکل کردن معنی یقین است و به هدایت یقین حاصل میگردد (وَلَنَصْبِرَنَّ عَلَى مَا آذَيْتُمُونَا) این خطاب به مشرکین است اشاره است که مشرکین همیشه به موحدین اذیٰ میدادند (فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ) مومن چون بر اللّه تعالٰی خاص توکل کند صفت او متوکل میشود از این سبب در آیت اولی مومنون و در دوم متوکلون ذکر کرد -