وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ فَيُضِلُّ اللَّهُ مَنْ يَشَاءُ وَيَهْدِي مَنْ يَشَاءُ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ
و نه فرستادیم هیچ رسول را مگر به زبان قوم او تا بیان کند برای ایشان (احکام اللّه تعالٰی را) پس گمراه میسازد اللّه تعالٰی هر که را خواهد و راه می نماید هر که را خواهد و اوست اللّه تعالٰی غالب با حکمت -
در این آیت تاکید دعوی سوره است یعنی فرستادن رسولان به زبان قوم خویش برای تبلیغ است که مردم از ظلمات به روشنای داخل شوند -
فایده: در این آیت ذکر قوم است از امت نیست و نبی ما نیز صل اللّه وعلیه وسلم فرستاده شده بود به لغت قوم خود و قوم او عرب بود - اگر چه امت آن همه دنیا است انس و جن (فَيُضِلُّ) در این اشاره است که کار انبیاء علیه السلام دعوت دادن است و اضلال و هدایت در اختیار اللّه تعالی است (الْعَزِيزُ) با یهدی و الحکیم با یضل تعلق اشکار دارد -