بگو ائ مردمان اگر هستید در شک از دین من پس نمی پرستم آنهای را که شما می پرستید بجز از اللّه تعالٰی و لیکن خاص عبادت میکنم اللّه تعالٰی را (او اللّه تعالٰی را) که میمیراند شما را و حکم شده است مرا که باشم از گروه مومنان -

در این آیت حکم است به پیغمبر برای بیان تفصیلی توحید و در این آیت رد بر شرک فی العبادات است حاصل آنست اگر مردم در دین اسلام شک میکنند پس برای ایشان بیان کن اصل مسئله را که توحید است - زیرا که فرق دین اسلام به ادیان دیگر با مسئله توحید است -
فایده: شک میگویند مساوی شدن دو طرف را پس این لفظ را از سببیع ذکر کرد که عبادات فرعی و اکثر معاملات مشرکین و مومنان یکسان بود - پس شک آمد که در میان ایشان چه فرقی است پس در این آیت آن فرق را با توحید بیان کرد - پیش از فلا اعبد جزاء آن پنهان است یعنی فاستمعوالا زالة الشًک (گوش نهید برای زائل کردن شک) (الَّذِي يَتَوَفَّاكُمْ) با ذکر وفات اشاره است به حیات سابقه و تربیت الی زمان مرگ - که آن دلیل است برای قدرت اللّه تعالٰی و تخصیص وفات را از این سبب کرد که در آن خوف بیشتر است (وَأُمِرْتُ أَنْ أَكُونَ) عبادت عمل ظاهر است و ایمان عمل باطنی است و اشاره است که با عمل ایمان شرط است -