و وقتیکه برسد به انسان رنجی پس میخواند ما را بر پهلوی خود یا نشسته یا ایستاده پس چون برداریم از او رنج او را میرود به شرک خود گویا هرگز نخوانده بود ما را به دفع کردن رنجی که به او رسیده بود چنین آراسته کرده شده مر مشرکان را آنچه میکنند -

در آیت پیش طلب عذاب ذکر شد پس در این آیت ثابت میکند که ایشان در این طلب دروغگو اند زیرا که در حالت ضرورت باز دعای خیر میخواهند این تنبیه به منکرین است مطلب آنست که بعضی انسانها در حالت تکلیف صرف از ﷲ تعالی مدد میخواهند و چون ﷲ تعالی از وئ مصیبت را دور کند باز بر راه شرک میروند چنین در آیت (۳۳) سوره روم و آیت (۵۱) سوره سجده است همین گونه بعضی مومنان نیز در حالت تکلیف ﷲ تعالی را یاد میکنند و توبه میکنند وچون مصیبت از آن دور شود پس آغاز بر گناه میکنند -
نکته: در این آیت به لِجَنْبِهِ از سببی آغاز کرده است که مصیبت آن بسیار میباشد پس دعای آن نیز بسیار میباشد - باز بعد از آن حال مرد نشسته است باز بعد از آن حال مرد ایستاده است (لِجَنْبِهِ) این متعلق به دَعَانَا است و زجاج گفته است که جائز است که این متعلق شود به الضر و سه حالت را ذکر کرد که انسان از این هرسه خالی نمی باشد (مَرَّ) این به معنی استمرار است بر شرک (لِلْمُسْرِفِينَ) مراد از این مشرکان اند و به ایشان مشرکان از این سبب میگویند که ایشان برباد کرده اند نفس خود را در بندگی غیراللّه و مالهای خود را در تحریم و نذر غیراللّه (مراد از این اعمال مشرکانه است) -