لَقَدْ تَابَ اللَّهُ عَلَى النَّبِيِّ وَالْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُ فِي سَاعَةِ الْعُسْرَةِ مِنْ بَعْدِ مَا كَادَ يَزِيغُ قُلُوبُ فَرِيقٍ مِنْهُمْ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ إِنَّهُ بِهِمْ رَءُوفٌ رَحِيمٌ
به تحقیق مهربانی کرد اللّه تعالٰی (به آوردن سهولت) بر نبی صل اللّه وعلیه وسلم و برمهاجرین و انصار آنهای که پیروی کردند او را در وقت تنگی پس از آنکه قریب بود که میل کند دلهای گروهی از ایشان باز ثبات آورد اللّه تعالٰی بر ایشان بیشک اللّه تعالٰی بر ایشان شفقت کننده مهربان است -
در این آیت مژده به مومنان بر قبولیت توبه است و در این آیت اشاره به تکالیف غزوه تبوک است که گرمی سخت بود و سفر طولانی بود و بر سواری ها نیز رفتن نمبر به نمبر بود و توشه شان خرما دیرینه بود باز مراد از توبه تخفیف و سهولت آوردن است در تَابَ اول و ثابت کردن دلهاست در تَابَ دوم - در این اشاره است که نبی هم به توبه محتاج است لیکن توبه او از گناه نیست بلکه سهولت آوردن مراد است (يَزِيغُ) مراد از زیغ ترک جهاد است ارتداد مراد نیست -