وَإِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدَى لَا يَسْمَعُوا وَتَرَاهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ وَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ
واگر بخوانید ایشان را برای چیزی از نشان دادن خیر ایشان نمی شنوند و گمان میکنی که مینگرند بسوی تو و حال آنکه ایشان هیچ نمی بینند -
این نیز رد بر شرک فی الدعا است که این معبودان نه حال شما را میبینند و نه سخن های شما را میشنوند پس چرا به ایشان یامدد میگوئید (الْهُدَى) مراد از آن سخن خیر و فایده است (وَتَرَاهُمْ يَنْظُرُونَ) اگر آیت در باره بتان شود پس ایشان برای بتان چشم ها ساخته اند زیرا میگوید (تَرَاهُمْ) و اگر مراد از آن مرده شود پس تراهم خطاب به مشرک است و رویت به معنی عقیده است یعنی عقیده مشرکان که این مرده ما را می بیند و برای ما حاظر و ناظر است -