إِنَّ الَّذِينَ فَرَّقُوا دِينَهُمْ وَكَانُوا شِيَعًا لَسْتَ مِنْهُمْ فِي شَيْءٍ إِنَّمَا أَمْرُهُمْ إِلَى اللَّهِ ثُمَّ يُنَبِّئُهُمْ بِمَا كَانُوا يَفْعَلُونَ
به تحقیق کسانیکه پاره پاره کرده اند دین خود را و ایشان اند گروهای مختلف نیستی با همراه ایشان در داشتن هیچ تعلقی جز این نیست که معامله ایشان سپرده شده است به اللّه تعالٰی باز خبر دهد ایشان را با آنچه میکردند -
این تنبیه برای کسانی است که قرآن و سنت را ترک کردند و گروه های مختلف شدند و در حدیث عایشه رضی اللّه و عنها است که ایشان بدعتیان این امت اند ولی رفع این حدیث ثابت نیست (ابن کثیر) - (فَرَّقُوا) به معنی خودش است یعنی دین را پاره پاره کرده اند و به هر پاره دین کامل گفته اند یا فَرَّقُوا به معنی فارقوا است چنانچه در قرآئت دیگر آمده است یعنی از دین اسلام جدا شده اند و این وصف تفرق و تفریق در یهود و نصارا موجود است چنانچه در آیت (۳) سوره بینه و در آیت (۱۵۰) سوره نساء است لیکن حکم آیت عام است - و تفرق عقیده و اعمال اول میباشد باز بعد از آن گروه های مختلف و جماعت ها ساخته میشوند که با همدیگر عداوت دشمنی و تعصب میکنند از این سبب بعد از فرقوا و کانوا شیعاً ذکر کرده است و چنین در آیت (۳۲) سوره روم است (لَسْتَ مِنْهُمْ) یعنی شما با ایشان در هیچ حالی تعلق ندارید و از شما در باره ایشان هیچ سوالی نمیشود -