اگر عذاب کنی ایشانرا پس هرآئینه ایشان بندگان تو اند و اگر بیامرزی ایشانرا پس هرآئينه توی غالب با حکمت -

این نیز قول عیسیٰ علیه السلام است پس بنا بر قول سدی و قطرب این قول در دنیا بود پس معنی اینست (إِنْ تُعَذِّبْهُمْ) اگر تو آنها را بر کفر باقی بمانی و باز در آخرت عذاب کنی پس بر تو اعتراض نیست زیرا که (فَإِنَّهُمْ عِبَادُكَ) و (وَإِنْ تَغْفِرْ لَهُمْ) یعنی توفیق توبه بدهی پس آمرزش از سبب توبه کنی پس تو از آن عاجز نیستی زیرا که (فَإِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ) چون پیش ثابت شد که قول سدی ضعیف است پس بنابر جمهور مفسرین این در آخرت است - (سوال) پس چون کفر و شرک و دروغ این نصارا ثابت شد پس برای آنها چگونه سفارش میکند ؟ (جواب) ابن کثیر و خازن وغیره گفته اند که این سفارش کردن نیست بلکه تفویض (سپاریدن) است به مشیت و اراده اللّه تعالی و برائت عیسیٰ علیه السلام از نصارا است و دلیل اینست که بعد از تغفر ، غفورالرحیم نگفته است زیرا که مقصد طلب مغفرت نیست -