گفت اللّّه تعالٰی بدرستیکه من نازل کننده ام آنرا بر شما ، پس هرکه کفر کند بعد از این از شما پس من عذاب دهم او را عذابی که نه داده باشم چنین عذاب را برای هیچ یکی از مردمان -

دراین آیت ذکر اجابت دعای عیسیٰ علیه السلام است با ذکر ادب به طریقه تخویف (فَإِنِّي أُعَذِّبُهُ عَذَابًا ) در این اشاره است که قومی معجزه طلب کنند و به آنها نصیحت نیز شود با وجود آن از معجزه انکار یا بی ادبی میکنند پس آنها مستحق عذاب شدیدی اند -
فایده: در نزول مائده اختلاف است از حسن بصری و مجاهد ابن جریر و ابن کثیر به حدیث صحیح نقل کرده اند که چون آنها این تخویف سخت را شنیدند پس آنها مطالبه را ترک کردند و مائده نازل نشد و تقویت این قول به این وجه شده میتواند که نزول مائده در نصارا مشهور نیست و نه در کتاب آنها موجود است - قول دوم از جمهور اهل علم است که مائده نازل شده است و ابن جریر این قول را پسند کرده است به این دلیل که اللّه تعالی وعده کرد که (إِنِّي مُنَزِّلُهَا) و اللّه تعالٰی وعده خود را کامل میسازد و به این بسیار اثار سلف دلالت میکند که یکی آنرا ترمذی به سند مرفوع نقل کرده است (در کتاب التفسیر) که نازل شده است مائده از آسمان گوشت و نان و به آنها امر شده بود که خیانت نکنند و برای فردا ذخیره نکنید پس ایشان خیانت کردند و ذخیره کردند و برای فردا گذاشتن را شروع کردند پس چهره هایشان به مانند شادی ها و خنزیر ها گردید و کسانی که در قول اولی گفته اند که در کتاب نصارا نیست جواب اینست که در این واقعه مسخ اجداد آنها ذکر شده از این سبب ایشان این واقعه را پنهان کرده اند - و در کتاب های خود نه نوشته اند -