وَإِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوَارِيِّينَ أَنْ آمِنُوا بِي وَبِرَسُولِي قَالُوا آمَنَّا وَاشْهَدْ بِأَنَّنَا مُسْلِمُونَ
و وقتیکه انداختم در دل حواریان که ایمان آورید به من و رسول من گفتند ایمان آوردیم و گواه باش که هرآئينه ما فرمان بردار هستیم -
بعد از ذکر نعمت های لازمه ذکر نعمت های متعدی است - و در این احتیاج چهارم الی اللّه عیسیٰ علیه السلام را ذکر میکند یعنی همراهی کردن حواریان با عیسیٰ علیه السلام چنانچه صحابه نبی کریم صل اللّه و علیه وسلم را نیز اللّه تعالٰی آفریده بود برای همراهی و تائید آن (الْحَوَارِيِّينَ) جمع حواری است و ماُخوذ است از حور به معنی سفیدی پس حور به آن دوست و همراه گفته میشود که مخلص و راز دار باشد دل آن پاک باشد (خالی از منافقت) (قَالُوا آمَنَّا وَاشْهَدْ بِأَنَّنَا مُسْلِمُونَ) قاعده این است که ایمان واسلام یک جاه ذکر شود پس در او فرق مطلوب میباشد پس ایمان صفت دل است و اسلام نام اعمال ظاهری است از این سبب ایمان را پیش کرد بر اسلام -