سَمَّاعُونَ لِلْكَذِبِ أَكَّالُونَ لِلسُّحْتِ فَإِنْ جَاءُوكَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ أَوْ أَعْرِضْ عَنْهُمْ وَإِنْ تُعْرِضْ عَنْهُمْ فَلَنْ يَضُرُّوكَ شَيْئًا وَإِنْ حَكَمْتَ فَاحْكُمْ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ
خوب شنوندگانند سخن دروغ را بسیار خورندگانند حرام را ، پس اگر بیایند نزد تو پس فیصله کن در میان ایشان یا اعراض کن از ایشان واگر اعراض کنی از ایشان پس هیچ زیان نرسانند تو را هیچ - و اگر فیصله کنی پس فیصله کن میان ایشان به انصاف هرآئينه اللّه تعالی دوست میدارد انصاف کنندگان را -
در این حالات دیگر یهود را ذکر میکند- (سَمَّاعُونَ لِلْكَذِبِ) سماعون اولی به معنی قبول کننده خبرهای دروغین است (أَكَّالُونَ لِلسُّحْتِ) اکالون سیغه مبالغه برای کثرت و اصرار کردن بر این گناه است -
سحت: در اصل به بیخ کندن گفته می شود و برای حرام از این وجه سحت گفته شد که برکت را از بیخ میکند و بر هلاکت نیز اطلاق می شود ، قرطبی بسیار افراد سحت را نوشته است رشوه گرفتن یا حاجت کسی را برآوردن باز بر آن هدیه گرفتن ، نیشاپوری گفته است که سحت به آن حرامی گفته می شود که در گرفتن آن شرم محسوس می گردد - مانند رشوه و مزد زنا (فَإِنْ جَاءُوكَ) در این آیت دو قول مفسرین است اول اینکه که این آیت منسوخ است به توسط آیت (وان حکم بینهم بما انزل اللّه) یعنی در میان کافران فیصله کردن بالای حکام مسلمان لازم است و قول دومی این است که در سوره مائده آیت منسوخ نیست پس اگر ذمیان و کافران فیصله بیاورند اختیار به حاکم است که فیصله میکند یا نمیکند -