المائدة ۳۳

إِنَّمَا جَزَاءُ الَّذِينَ يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا أَنْ يُقَتَّلُوا أَوْ يُصَلَّبُوا أَوْ تُقَطَّعَ أَيْدِيهِمْ وَأَرْجُلُهُمْ مِنْ خِلَافٍ أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ ذَلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ فِي الدُّنْيَا وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ

این ذکر بعضی از انواع اسراف است که سبب سزا در دنیا و آخرت است و این خباثات در بنی اسرائیل بعد از تورات پیدا شده بود در باره این آیت اختلاف است بعضی مفسرین گفته اند که نازل شده است در باره عکل و عرینین که آنها مرتد شدند ، شترها را گریختانده و نگهبان شترها را به وجه خراب کشته بودند که در بخاری ومسلم روایت شده و کسی گفته است که نازل شده در باره اهل کتاب لیکن صحیح آن است (ابن کثیر گفته است) که این آیت عام است به مشرکین وغیره و به همه (يُحَارِبُونَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ) مخالفت اللّه تعالی و رسول آنرا میکنند یک چیز است اگر به طریق ارتداد یا کفر باشد یا نباشد (وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا) به کوتاه طریقی و به قتل کردن مردم و به ترساندن و با گرفتن اموال شان (أَنْ يُقَتَّلُوا) در این اختلاف اقوال سلف است یک قول اینکه (او) برای تخییر است اختیار به قاضی یا امیرالمومنین است که از سزاها هر کدام را میدهد - قول دوم این است که (او) برای تنویع است از ابن عباس رضی اللّه عنهما روایت است که اگر آنها صرف مسلمان را قتل کرده باشند پس سزای آن صرف قتل است وغیره (أَوْ يُنْفَوْا مِنَ الْأَرْضِ) سمعانی از عمر بن عبدالعزیز نقل کرده است که از تمام بلادهای اسلامی تبعید خواهد شد واز اهل کوفه نقل است که در زندان قید شود و ابن جریر این را پسند کرده است (ذَلِكَ لَهُمْ خِزْيٌ) چون با قطع الطریق تجارت بند می گردد سفر کردن برای طاعات نبز بند می گردد از این سبب اللّه تعالی برای آن سزای سخت مقرر فرمود ودر سزاهای گذشته در هرکدام آن تذلیل و توهین شرمندگی در دنیا است (وَلَهُمْ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ) از این استدلال کسانی است که میگویند به عقوبت دنیا سزای آخرت معاف نمی گردد وقول مقابل می گویند که این در باره کافران است لیکن صحیح این است که آیت عام است -