وَإِنِ امْرَأَةٌ خَافَتْ مِنْ بَعْلِهَا نُشُوزًا أَوْ إِعْرَاضًا فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِمَا أَنْ يُصْلِحَا بَيْنَهُمَا صُلْحًا وَالصُّلْحُ خَيْرٌ وَأُحْضِرَتِ الْأَنْفُسُ الشُّحَّ وَإِنْ تُحْسِنُوا وَتَتَّقُوا فَإِنَّ اللَّهَ كَانَ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرًا
و اگر زنی می ترسد از بد خوی شوهرش (طبعاً) یا روگردانیدن (قصداً) پس نسیت گناهی بر هر دو که اصلاح می کنند میان خود به صلحی ، و صلح بهتر است و گذاشته شده در دل حرص و اگر نیک زندگی کنید با ایشان و خویش را نگهدارید (از اختلاف) هرآئينه اللّه تعالی به اعمال شما باخبر است -
این آیت وضاحت بیشتر است بر آیت (۳۴) آنجا حکم زنان بدخو بود و در اینجا حکم شوهر بد خو است و ترغیب بر صلح کردن است (نُشُوزًا) مخالفت ظاهری و اعراض مخالفت باطنی یا نشوز به خفه شدن طبعی و اعراض به خفه شدن قصدی گفته می شود (الشُّحَّ) بخل همزمان با حرص است یعنی عادت طبعی نفسها است -