وَلَوْلَا فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ وَرَحْمَتُهُ لَهَمَّتْ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ أَنْ يُضِلُّوكَ وَمَا يُضِلُّونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ وَمَا يَضُرُّونَكَ مِنْ شَيْءٍ وَأَنْزَلَ اللَّهُ عَلَيْكَ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَكَ مَا لَمْ تَكُنْ تَعْلَمُ وَكَانَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكَ عَظِيمًا
واگر نمی بود فضل اللّه تعالی بر تو و رحمت او (پس آنها تورا خطا می دادند) زیرا که قصد پخته کرده بودند گروهی از ایشان که خطا کنند ترا (در فیصله) و خطا نمیکنند ایشان مگر خویشتن را و زیان نمیرسانند به تو چیزی و نازل کرد اللّه تعالی بر تو کتاب و سنت و آموخت به تو آنچه را نمی دانستی و هست فضل اللّه تعالی برتو بزرگ -
این دلیل بر عصمت نبی صل اللّه و علیه وسلم است (أَنْ يُضِلُّوكَ) مراد از این خطا کردن نبی صل اللّه وعلیه وسلم است در فیصله حق مراد از (فَضْلُ) وحی است و مراد از رحمت عصمت است و آیت دلیل است که کسی دیگری را گمراه می کند پس خودش گمراه شد (مَالَمْ تَكُنْ) مراد از این واقعه منافق است زیرا اگر عام مراد شود پس بعد از این آیت به وحی حاجت نمی آید پس وحی بی فایده می گردد و بعد از این سوره توبه نازل شده است ، ودر این نفی علم غیب از نبی صل اللّه وعلیه وسلم است تکذیب آن لازم نمی گردد -