وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَمَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ وَلَمْ يُصِرُّوا عَلَى مَا فَعَلُوا وَهُمْ يَعْلَمُونَ
و آن کسانی اند که چون کنند گناه اشکار یا ستم کنند بر خود شان یاد کنند اللّه تعالی را پس طلب آمرزش کنند برای گناهان خویش و کیست که بیامرزد همه گناهان را مگر اللّه تعالی و اصرار نمی کنند به گناهی که کردند و ایشان می دانند -
این نوع دوم متقیان است و از نوع ادنیٰ اند (يُصِرُّوا) اصرار به گناه محکم شدن به آن می گویند که توبه نمی کنند بلکه آنرا نیکی می دانند و به آن بدعت گفته می شود در این آیت دو اخلاق ذکر شده است - (فَاحِشَةً) آن گناهی که برعلاوه شرع در عقل و عرف نیز گناه پنداشته می شود (أَوْ ظَلَمُوا) عام گناهان صغیره و کبیره مراد است - یا فاحشه گناهان در حقوق العباد است و ظلمو گناهان در حقوق اللّه مراد است (وَمَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ) در این رد به عقیده نصارا است که آنها آمرزش را در اختیار عیسیٰ و نایبان آن می دانند -