آل عمران ۱۱۲

ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُوا إِلَّا بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ وَحَبْلٍ مِنَ النَّاسِ وَبَاءُوا بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ الْأَنْبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقٍّ ذَلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ

مهر شده است بر ایشان خواری (ظاهری) هر جاه که یافته شوند مگر که چنگ بزنند به رسن اللّه و به رسن مومنان و گرفتار شدند به خشمی از اللّه تعالی و مهر شده بر ایشان بیچارگی (دل) این به آن سبب که ایشان کفر میکردند به آیت های اللّه تعالی و می کشتند پیغمبران را بدون جرم شرعی این به آن سبب بود که نافرمانی کردند و از حد گذشتند -

(بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ وَحَبْلٍ مِنَ النَّاسِ) کتاب اللّه و سنت رسول است که به قبول کردن آن از ذلت نجات می یابند ـ بعضی تفسیر حَبْلٍ مِنَ النَّاسِ را به جزیه کرده اند زیرا جزیه نیز ذلت است هان اگر مراد از ذلت ترس از قتل است آن به جزیه زایل می گردد ذلت صفت باطنی است و مسکنة وصف ظاهری است ودر این آیت قبایح دیگر آنها ذکر است -

قبلی ➡ 🏠 Home ⬅ بعدی