ذَلِكَ مِنْ أَنْبَاءِ الْغَيْبِ نُوحِيهِ إِلَيْكَ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ إِذْ يُلْقُونَ أَقْلَامَهُمْ أَيُّهُمْ يَكْفُلُ مَرْيَمَ وَمَا كُنْتَ لَدَيْهِمْ إِذْ يَخْتَصِمُونَ
(این حالات که ذکرشد) بعضی از خبرهای غیب است وحی می کنیم آنرا بسوی تو و تو نبودی نزد ایشان حاضر وقتی که می افگندند قلم های ایشانرا که کدام از ایشان در تربیت خود گیرد مریم را و تو نبودی نزد ایشان حاضر وقتی که بحث می کردند -
در این آیت دلیل صدق رسول است و از این اشکار گردید که نبی صل ﷲ وعلیه وسلم قبل از پیدایش حاظر و ناظر نه بود چنانچه بعد از پیدایش نیز حاظر و ناظر نیست - و چنین دلیل در آیت (۱۰۲) سوره یوسف و در آیت های (۴۶،۴۵،۴۴) سوره قصص است - حاصل واقعه این است که در باره تربیت مریم تنازع اهل علم بود هر یکی می خواست که دختر امام خود را (عمران) من نگاه می کنم پس برای برطرف کردن اختلاف طریقه نشان داده شد و گفته شد که برای نوشتن تورات و احکام کدام قلم های که استعمال می شود آنها را در آب نهر بیندازید قلم کسی که برخلاف جریان آب به بالا روان شد آن یکی حقدار تربیت وی خواهد بود پس قلم ذکریا علیه السلام به بالا روان شد و دیگر قلم ها به مسیر جریان آب به پائین روان شدند -