إِذْ قَالَتِ امْرَأَتُ عِمْرَانَ رَبِّ إِنِّي نَذَرْتُ لَكَ مَا فِي بَطْنِي مُحَرَّرًا فَتَقَبَّلْ مِنِّي إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ
وقتی که گفت زن عمران: ای پروردگار من هرآئینه من نذر کردم برای تو آنچه در شکم من است آزاد کرده شده (از کار دنیا) پس قبول کن از من هرآئينه تو بر هر چیز شنوا و بر هرچیز دانای -
در این واقعه عجز مادر مریم علیه السلام و دنیای عیسیٰ علیه السلام را ذکر میکند (۱) آن اینکه اینها اولاد رااز اللّه تعالی می خواهند (۲) و اینها نذر به نام اللّّه تعالی می کنند - (۳) و اینها بر اللّه تعالی زوردار نیستند - (۴) و پناه به اولاد از اللّّه تعالی می خواهند و به غیب نه می فهمند - پس اینها الٰه شده نمی توانند (مُحَرَّرًا) آزاد از کارهای دنیا صرف برای یاد کردن و پخش کردن دین و این نوع نذر کردن در ملت آنها جایز بود و در دین ما نذر بدون ملک نمی شود و پدر و مادر مالکان اولاد نیستند -