قَدْ كَانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ الْتَقَتَا فِئَةٌ تُقَاتِلُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَأُخْرَى كَافِرَةٌ يَرَوْنَهُمْ مِثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعَيْنِ وَاللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَنْ يَشَاءُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَعِبْرَةً لِأُولِي الْأَبْصَارِ
هرآئينه است به شما نشانه در دوگروه که بهم مقابل شدند یک گروه جنگ میکردند در راه اللّه تعالی و گروه دیگر کافر بودند می دیدند ایشان آنها را (مومنین را) دوبرابر خود به دیدن ظاهر و اللّه تعالی استوار می گرداند به مدد خود هرکرا خواهد بدرستی هرآئینه در این عبرتی است خاوندان عقل را -
این ذکر واقعه بدر است - مثال عذاب منکرین و مژده برای مومنین است و اشاره است که زیاد بودن افراد در وقت نزول عذاب الهی هیچ فایده نمی دهد - مومنین کافران را دو برابر خود می دیدند ، یعنی بسیار زیاد در حال اول و کافران می دیدند مومنین را بسیار زیاد در حالت اخر و در آیت (۴۴) سوره انفال حال درمیانه ذکر است ، پس در این آیت یرونهم ، ضمیر فاعل به مومنین و ضمیر مفعول به کافران راجع است و برعکس هردو جایز است (لَعِبْرَةً) در این تنوین برای تعظیم است یعنی برای هدایت و بصیرت درس کلان است -