لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ وَإِنْ تُبْدُوا مَا فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحَاسِبْكُمْ بِهِ اللَّهُ فَيَغْفِرُ لِمَنْ يَشَاءُ وَيُعَذِّبُ مَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
خاص در اختیار اللّه تعالیٰ است آنچه در آسمانهاست و آنچه در زمین است ، و اگر اشکار کنید آنچه در دلهای شماست یا پنهان کنید آنرا ، پس حساب میکند به شما به آن اللّه تعالیٰ پس بیامرزد کسی را که خواهد و عذاب کند کسی را که خواهد و اللّه تعالیٰ بر هرچیز تواناست -
از این آیت الی اخیر باب چهارم است در این دوباره آوردن آن چهار مقاصدی است که در این سوره بیان شد - توحید ، رسالت ، جهاد ، انفاق فی سبیل اللّه و اختتام به دعا است - (لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ) دراین رد به شرک فی التصرف است مراد از (مَا فِي أَنْفُسِكُمْ) آن عقاید و خیالاتی است که به قصد و اختیار در دل دارد ـ این به دلیل آیت آخری ثابت است - در این آیت برای بار چهارم دعویٰ توحید است که متصرف تمام عالم و داننده غیب تنها اللّه تعالیٰ است پس بندگی را به یک اللّه تعالیٰ خاص کنید -