وَإِنْ كُنْتُمْ عَلَى سَفَرٍ وَلَمْ تَجِدُوا كَاتِبًا فَرِهَانٌ مَقْبُوضَةٌ فَإِنْ أَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا فَلْيُؤَدِّ الَّذِي اؤْتُمِنَ أَمَانَتَهُ وَلْيَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ وَلَا تَكْتُمُوا الشَّهَادَةَ وَمَنْ يَكْتُمْهَا فَإِنَّهُ آثِمٌ قَلْبُهُ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ عَلِيمٌ
و اگر باشید در سفر و نیابید نویسنده پس (جایز است که بگیرید) گروی بدست آورده شده - پس اگر اعتبار کند بعضی شما بعضی را ، پس باید ادا کند آن کس که اعتبار شده بر او حق خودش را و بترسد از اللّه تعالیٰ که پروردگار اوست و پنهان مکنید شهادت را و کسیکه پنهان میکند شهادت را پس هرآئينه گنهگار است دل او و اللّّه تعالیٰ به اعمالی که میکنید داناست -
این آیت نیز به پیش تعلق دارد - قید سفر و یافتن کاتب برای ضرورت زیاد است - به حدیث ثابت است که در مدینه منوره رسول صل اللّه و علیه وسلم زره خویش را که به نزد یک یهودی به سه خوشه جو به گروگان مانده بود - از چیز گروگان (گروی) در تمام مذاهب فایده گرفتن جایز نیست بلکه این ربا است صرف درباره چارپای اختلاف امام احمد است (آثِمٌ قَلْبُهُ) دل زیرا گنهگار است که پنهان کردن به دل می شود پس او محل گناه است (فَإِنْ أَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضًا) یعنی ازسبب اعتماد و اعتبار نوشته نمی کنند و نه گروگان طلب می کند -