لِلْفُقَرَاءِ الَّذِينَ أُحْصِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ ضَرْبًا فِي الْأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاءَ مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُمْ بِسِيمَاهُمْ لَا يَسْأَلُونَ النَّاسَ إِلْحَافًا وَمَا تُنْفِقُوا مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ
(صدقات) برای تنگدستانی است که محصور شدند در راه اللّه تعالی نمیتوانند سفر کردن (برای کمای کردن مال) در زمین میپندارد ایشان را بیخبر شخص توانگران از وجه نگهداشتن خود را از مال حرام تو می شناسی ایشانرا به نشانی های شان سوال نمیکنند از مردم بغیر ضرورت ، و آنچه خرچ میکنید شما از مال پس هرآئينه اللّه تعالی به آن خوب داناست -
در این قول ششم است یعنی شناختن مصرف - و این مصرف برای انفاق فی سبیل اللّه است و ایشان مجاهدین و طالبان علم اند و شش صفات آنهارا ذکر کرده است (ضَرْبًا فِي الْأَرْضِ) مراد از این سفر کردن است برای تجارت یا مزدوری (الْجَاهِلُ) مراد از این آن کسی است که از حقیقت فقراء خبر ندارد (التَّعَفُّفِ) خودرا از حرام نگه داشتن است و سوال کردن بی ضرورت نیز در آن داخل است (إِلْحَافًا) مضمون حدیث این است که با کسی چهل درهم باشد و سوال می کند به آن سوال إِلْحَافًا گفته می شود - پس معنی آن این است که سوال بدون ضرورت می کند -