نیست تنها نیکوکاری (خاص) که بگردانید روی های خویش را جانب مشرق و مغرب و لیکن نیکی از کسیست که ایمان آورده به اللّه تعالیٰ و روز آخرت و ملائیک و کتابها و پیغمبران و بدهد مال را به دوستی خویشاوندان را و یتیمان را و مسکینان را و مسافرین را و سوال کنندگان را و در آزاد کردن گردن ها - و برپا میدارد نماز را و میدهد ذکات را و وفا کنندگان به عهد خویش وقتی که عهد کنند (ولایق صفت اند) صبرکنندگان در سختی (مالی) و در امراض و در وقت جنگ آن کسان آنانند که راست اند و آن کسان خاص ایشان پرهیزگاران اند -

از این آیت الی آیت (۲۷۴) حصه سوم است در باره جهاد و در این چهار باب است باب اول از این آیت الیٰ آیت (۱۹۵) است - در این ده امور است برای تهذیب الاخلاق پنج از عقیده و پنج به اعمال بدنی ومالی تعلق دارد اشاره است که اول صفا کردن نفس خویش ضروری است بعد چهار امور ذکر است برای سیاست مدنی ، قصاص ، وصیت حسنه ، روزه ، منع از مال های حرام و مقصد در این امنیت آوردن است ، یک امنیت نفسها است که یک ظاهری است مانند قصاص ، دوم اخلاقی است مانند روزه ، سوم امنیت مالها (ثروت) است و آن به وصیت صحیح است ، دوم به از مالهای حرام خود را نگه کردن است ، باز اعلان جنگ است به اداب آن و به ترغیب خرچ کردن - اهل کتاب مسئله قبله را معیار برای نیکی گردانیده بودند ، گرچه شرک می کردند و انکار رسول می کردند لیکن می گفتند که کسی به قبله روی میگرداند او جنتی است - در این آیت جواب داده شد که دارومدار نیکی و جنت به عقیده صحیح است صرف بر قبله نیست -