وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ اتَّبِعُوا مَا أَنْزَلَ اللَّهُ قَالُوا بَلْ نَتَّبِعُ مَا أَلْفَيْنَا عَلَيْهِ آبَاءَنَا أَوَلَوْ كَانَ آبَاؤُهُمْ لَا يَعْقِلُونَ شَيْئًا وَلَا يَهْتَدُونَ
و وقتی که گفته شود به ایشان که متابعت کنید آنچه را که اللّه نازل کرده میگویند (نی) بلکه پیروی می کنیم آن طریقه را که یافته ایم بر آن پدران خویش را آیا (پیروی ایشان را می کنند) اگر چه بودند این پدران ایشان که نمیدانستند هیچ چیزی را از دین و نه راه یافته اند -
در این آیت رد است به دلیل گرفتن مشرکان اینها می گویند که ما طریقه بزرگان خویش را قبول داریم و بدون آنها دیگر طریقه ها را قبول نداریم و به این تقلید شرکی و مذموم گفته می شود - و تقلید جایز این است که سخن عالم و مهتدی (هدایت شده) را قبول می کند به این سبب که او سخن را با دلیل گفته است پس این در اصل تابعداری دلیل است - ولی وقتی که برایش معلوم گردد که این قول عالم خلاف نص صریح است ترک کردن آن واجب است و اگر ترک نه کند این تقلید شرکی است - در تفسیر بحرالعلوم و تفسیر ابن عطیه نوشته است که این آیت رد است به تقلید و مشرکان گرچه تقلید گمراهان را کرده اند لیکن تقلید امامان اگر بی دلیل باشد پس آن در ذیل آن داخل است (آبَاءَنَا) مراد از این علماء بزرگ اند و چنین در آیت (۱۰۴) سوره مایده و در آیت (۲۱) سوره لقمان و در آیت های (۲۲-۲۳) سوره زخرف آمده است -