و سزاوار پرستش شما معبود یگانه است ، نیست صاحب صفات خدای بجز او به همه مهربان و خاص رحم کننده است -

از اینجا الی (۱۷۶) باب چهارم این حصه است در این دعوی توحید بار دوم و بر آن ده دلایل عقلی ، احوال داعیان و بعد تنبیه به مشرکین و بیزاری معبودان باطل از عابدان خویش و رد به تحریمات غیراللّه و به دلایل آنها و رد به نذر غیراللّه و برای حق پنهان کنندگان سخت ترس آخرت است - در این آیت مسئله توحید است اله آن ذاتیست که بندگی حق او می شود و حاجت ها را برآورده می سازد - و در مصایب و تکالیف کمک می کند و ضرر را دور میسازد و مالک نفع و ضرر باشد - (لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ) در این دفع وهم است او این که شده می تواند که اللّه بزرگ یکی باشد و اله کوچک دیگر شده می توانند پس جواب به لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ شد مطلب این است که صفات الوهیت و خدای بودن در دیگران نیز امکان ندارد - موجود بودن اله دیگر سخن دور است (الرَّحْمَنُ الرَّحِيمُ) در این صفات اشاره است که دهنده نعمتها اللّه تعالی است پس تحلیل و تحریم نیز در اختیار اللّه تعالی است و این رد است به شرک فی التحلیل و تحریم -