بَدِيعُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَإِذَا قَضَى أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ
نو آفریننده آسمانها و زمین است و چون اراده کند کاری را و هرآئینه گوید اورا شو پس میشود -
در این آیت رد است به اتخاذ ولد (گرفتن فرزند) به دو طریقه یکی بَدِيعُ السَّمَاوَاتِ , ودوم وَإِذَا قَضَى أَمْرً , بدیع از بدعت است و بدعت در لغت به هر چیز نو گفته می شود و در شریعت پیدا کردن عقیده قول یا عمل است که در شریعت دلیل آن نه باشد (قَضَى) در اینجا به معنی اراده کردن است و مراد از امر ایجاد یک چیز است -