ائ مومنان مگوئید راعنا بلکه بگوید انظرنا ، و بشنوید (به قبولیت) و کافران راست عذاب دردناک -

این جواب سوال چهارم است سوال این بود که اول صحابه به پیغمبر راعنا گفتند و در این تقلید یهود را می کردند و مقصد معنی آنها این بود که لحاظ ما را کنید - و این معنی صحیح است سپس یهود گفتن این لفظ را شروع کردند و مطلب شان غلط بود - پس اللّه تعالیٰ منع کرد اینها اعتراض کردند که با ما ضد و عناد می کنید پس معلوم شد که تو نبی نیستی حاصل جواب این است که اللّه تعالیٰ از این سبب این لفظ را منع کرده است که در آن گمان شرک و کفر است از سبب ضد منع نه شده است - تفصیل راعنا این است - معنی صحیح این لفظ این است که این از رعایت است و رعایت ماتحت الاسباب این است که در سخن گفتن توجه کردن و رعایت کسی شود و این معنی مقصد صحابه کرام بود و دیگر معنی کفر و شرک اند آنها این اند (۱) رعایت حفاظت کردن از مافوق اسباب - و بدون اللّه تعالیٰ دیگر حفاضت کنندهٔ چنین نیست مانند که در آیت (۱۰۷) سوره انعام آمده است (۲) راعنا از رعونت به معنی کم عقل است و به نبی صل اللّه وعلیه وسلم این نسبت کردن کفر است (۳)این در اصل راعینا بود به معنی چوپان و این نسبت به نبی نیز کفر است از سبب بی ادبی (۴) در اصطلاح مصری ها به (آفتاب) معبود اکبر گفته می شد و این در مصر در زمانه فرعون معبود کلان بود - یهود به این سخن اشاره می کردند و در مومنین اشاعت کلمات شرکی را برای کافر کردن آنها می خواستند پس معلوم شد که راعنا کلمه مشترک است واین لفظ موهم (مبهم) شرک است اگر کسی از این معنی اخرین را اراده می کند عین شرک است و اگر معنی اول را اراده می کند لفظ موهم است و گفتن آن حرام است -
فایده: در این آیت دلیل است بر این سخن که در کدام لفظ وهم کفر و شرک باشد و در شرع برای جواز آن دلیل اشکار نباشد گفتن آن حرام است - مانند مَاشَاءَ اللّه وشِئتَ، دَافِعُ البَلاءِ وَالوَبَاءِ - (درود تاج) نام های عبدالنبی و عبدالرسول ، در دعا در حق فلانی به برکت فلانی گفتن، لفظ حضور وحضرت به شخص غائب گفتن این همه موهمات است از آن خود را نگهداشتن لازم است -