اللّه تعالٰی پاداش استهزاء آنها را میدهد و در طغیان آنها می افزاید در حالیکه ایشان حیران (سرگردان) میباشند -

در این آیت یک صفت انها طغیان را با سزای دنیوی و اخروی آنها ذکر میکند (طُغْيَانِ) در هرکار وسخن تجاوز از حدود شریعت را طغیان میگویند ( يَعْمَهُونَ ) کور بودن دل پریشانی وحیران بودن را عمه میگویند (اللَّهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ) این نسبت به اللّه تعالٰی حقیقتاً است بدون کدام تاویل و تشبیه و مقصد این است که اللّه تعالٰی با دادن عذاب با آنها استهزاء میکند ، با آنکه ایشان دعوی ایمان میکنند (وَيَمُدُّهُمْ) این هم سزاء به آنها است که با سرکش بودن ایشان اللّه تعالٰی اسباب سرکشی آنها را بیشتر میسازد که این بیشتر سبب سرکشی آنها میگردد و این افزودی سبب سکون نه بلکه سبب عمه است -