و از شر حسدکننده چون حسد اشکار کند -

این نیز مستعاذ منه خاص است و مناسبت آن به سحر از چندین وجوه است اول اینکه (سحر و حسد) هر دو مشترک اند در این سخن که از شیاطین الانس جن صادر میگردند - دوم اینکه این هر دو امراض سحر و حسد در یهود بسیار بود - سوم اینکه حسد اثر خبث نفس است و سحر حاصل میشود به مدد ارواح خبیثیه شیطانیه (حَاسِدٍ) حسد بغض نعمت اللّه تعالٰی بر محسود است و تمنا زوال نعمت از غیر است - و حسد گناه کبیره است و در حدیث وارد است که یاکل الحسد الحسنات کما تاکل النار الحطب (حسد نیکی را چنان میخورد چنانچه آتش هیزم خشک را میخورد) و حسد گناه اول است که ابلیس در آسمان با آدم علیه السلام کرده بود و گناه اول در زمین است که قابیل با برادر خود هابیل کرده بود (إِذَا حَسَدَ) این قیدرا از سببی آورد که گاهی حسد در دل انسان بدون اختیار میباشد لیکن پنهان میدارد و به محسود هیچ ضرر رساندن نمی خواهد پس گناه آن نیست و وقتیکه به دستها و زبان به او ضرر میرساند و به چشم ها او را نظر میکند این شر حسد است و از سبب آن برای اهل قرآن موانع بزرگ بوجود می آید و او را از مقصد میگرداند -