پس اما انسان است که امتحان کند او را پروردگار او پس عزت دهد او را و نعمت دهد او را پس میگوید پروردگار من عزت داد مرا -

در این آیت زجر به این مکذبین است که وسعت دنیا را کرامت میداند و تنگی رزق و غربت را اهانت میداند و مراد از این محبت دنیا است که آن سبب مرض است (فَأَكْرَمَهُ) مراد از آن کرامت دنیوی است که مردمان از سبب مال و جاء دنیا عزت آنرا میکنند (أَكْرَمَنِ) (سوال) اللّه تعالٰی برای این اکرام گفته است پس بر این انسان به این سخن (أَكْرَمَنِ) چرا زجر میکند؟ (جواب۱) مراد این است این کلمه او بطور شکر اللّه تعالٰی نیست بلکه خود را حقدار او میداند مانند قول قارون سوره قصص (۷۸) (أَهَانَنِ) یعنی غربت را اهانت میداند و از این سبب عاد و ثمود و فرعونیان در زمانه خود مومنان غریب را حقیر و ذلیل میدانستند چنانچه در قصص آنها در سوره های مختلف گذشته است - تنگی رزق اهانت نیست از این سبب رزق اکثر بندگان صالح تنگ میباشد اگر چه در نزد اللّه تعالٰی باعزت میباشند -