هرآئينه او می آفریند بار اول و بار دوم -

در این آیات ذکر صفات اللّه تعالٰی است برای تاکید دعویٰ سوره و این دلیل برای آیت پیش است که بطش رب بسیار سخت است از سببی که موصوف به این صفات است - (الْوَدُودُ) به معنی فاعل است یعنی محبت کننده با دوستان خود است یعنی بخشش نیز میکند و محبت نیز میکند - همچنین به معنی رحم کننده نیز می آید و به معنی مفعول نیز شده میتواند یعنی برای مومنان محبوب است (الْمَجِيدُ) با پیش (ضمه) است و صفت اللّه تعالٰی است و در قرائت دیگر با زیر است پس صفت عرش است و به معنی مجد در کرم و فضل کردن انتها کردن است (فَعَّالٌ لِمَا يُرِيدُ) صیغه مبالغه از سبب کثرت کارها است یا مبالغه اشاره است که برای اللّه تعالٰی هیچ یکی مانع نیست و این دلیل است که بر اللّه تعالٰی هیچ چیز واجب نیست و همه افعال بندگان مخلوق اللّه تعالٰی اند -