و هرآئینه بودند که میگفتند نادان ما بر اللّه تعالٰی سخنان غیر حق -

(سَفِيهُنَا) مراد از این هر آن کافر و مشرک است که برای اللّه تعالٰی شریک و ولد و صاحبه میپندارد و مردمان دیگر را به این دعوت میدهد (شَطَطًا) در اصل به بعد (دور شدن) گفته میشود پس کدام سخنی که از صدق و عدل دور باشد به آن شطط گفته میشود پس به عدوان و دروغ و ظلم و از حد گذشتن شامل است مانند که در سوره کهف (۱۴) است و مراد شطط در اینجا نسبت شریک و ولد و صاحبه است به اللّه تعالٰی - و این آیت دلالت میکند که به همراه علم قرآن کریم حقیقت مخلوق معلوم میگردد که سفیه است یا رشید است -