و آنانکه از عذاب پروردگار خود ترسانندگانند -

[۲۸،۲۷] در صفت پیش اشاره به طاعت کردن بود از سبب یقین روز قیامت و دراین صفت اشاره به اجتناب معاصی است از سبب ترس از عذاب (مُشْفِقُونَ) آن خوفی که اثر آن بر ظاهر اشکار میگردد و چنین خوفی که مستلزم رغبت باشد (إِنَّ عَذَابَ) این علت ماقبل است برای هیچ کسی مناسب نیست که از سبب طاعت های خود از عذاب ﷲ تعالی بی غم و بی فکر شود زیراکه بر ﷲ تعالی احسان طاعت کردن کسی نیست - بلی بی فکر شدن از عذاب ﷲ تعالی کار خاسرین است چنانکه در سوره اعراف (۹۹) ذکر شده است -