پس رفتند و ایشان خفیه (آهسته آهسته) سخن میگفتند -

(يَتَخَافَتُونَ) این از خفت ماخوذ است برای مبالغه در پنهان کردن گفته میشود و این طریقه چنان بود مانند که به دزدیدن میروند (أَنْ لَا يَدْخُلَنَّهَا) این تفسیر تخافت کردن است یعنی ایشان این سخن را حفیه میگفتند یا لام اجلیه مقدر است علت تخافت کردن است و این مبالغه در منع مسکین است یعنی مراد این است که به مسکین قدرت داخل شدن را ندهد اگر چه او داخل شدن میخواهد -