همه آنهای که است بر روی زمین فنا شونده است -

در این نوع دیگر نعمت ها را ذکر میکند که آن پنج است - فناء کل ، بقاء ، وَجْهَ رب ، جلال ، اکرام و در آیت دوم پنج صفت اللّه تعالٰی را ذکر کرده است (كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا) مراد از مَنْ جنیات و انسانان همه اند از سببی که در این سوره مخاطبه به ایشان است (وَجْهُ رَبِّكَ) قرطبی از ابن عباس رضی اللّه عنهما نقل کرده است که مراد از وجه ذات و وجود اللّه تعالٰی است و از شیخ الاسلام ابن تیمیه رحمة اللّه علیه نقل است که لفظ وجه مشترک است گاهی به یک معنی میباشد و گاهی به معنی دیگر و همه معانی حقیقی اند لذا به این تاویل متشابه گفته نمی شود - (رَبِّكَ) سوال: در سوره دیگر خطابات تثنیه است و این خطاب را به مفرد ذکر کرد؟ جواب: این است که در این به هریک شخص خطاب است تا هر یک شخص به فنا خود و به بقاء رب تعالٰی عقیده نگهدارد -