آفریده انسان را -

در این دو نعمت ذکر است (عَلَّمَهُ الْبَيَانَ) مراد از بیان نهادن قوت نطق در زبان و لب ها و در حلق انسان به چنان طریقه که مقصد خود را اشکار کرده میتواند و قرآن را نیز خوانده میتواند و بیان کرده میتواند - در صفات و قوت های انسانی این صفت با ذکر کردن از سببی خاص کرد که تمیز انسان از حیوانات دیگر به قوت بیان است -