مَنْ خَشِيَ الرَّحْمَنَ بِالْغَيْبِ وَجَاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ
هر آنکه میترسد از ذات رحمان در حالت ندیدن و آمده باشد با دل رجوع کننده به حق -
در این دو صفت متقیان را ذکر میکند - صفات گذشته عبادات لسانیه بود و این صفات عبادات قلبیه بود (۱) خشیت (۲) انابت (مَنْ خَشِيَ) خشیت از خوف خاص است از سببی که در خشیت تعظیم مخشی عنه میباشد به همراه خوف ازاین سبب لفظ الرحمٰن را ذکر کرد برای افاده عظمت شان او (بِالْغَيْبِ) یعنی اللّه تعالٰی را ندیده است بلکه به سبب دلایل عقلی و نقلی و وحی بر اللّه تعالٰی ایمان دارد (وَجَاءَ بِقَلْبٍ مُنِيبٍ) ومراد از جَاءَ توجه کردن به اللّه تعالٰی در دنیا است -