يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَرْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَلَا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَنْ تَحْبَطَ أَعْمَالُكُمْ وَأَنْتُمْ لَا تَشْعُرُونَ
ائ مومنان بلند مکنید آوازهای خود را بالای آواز نبی صل اللّه وعلیه وسلم و بلند مگوئيد با او سخن مانند بلند گفتن سخن شما بعضی بر بعضی (نشود) اینکه ضایع شود عملهای شما و شما ندانید -
این ادب دوم است در این مقصد احترام و توقیر صاحب شرع و از کلام او است و در این اشاره به رعایت سنت است در کیفیات و صفات (وَلَا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ) بین این و جمله اول یک فرق این است که در آن مراد بود که کلام و آواز خود را از کلام نبی صل اللّه وعلیه وسلم اعلی مگردانید و مطلب این جمله است که با دیگران مساوی و برابر نیز مگردانید (أَنْ تَحْبَطَ أَعْمَالُكُمْ) یعنی بی ادبی نبی صل اللّه وعلیه وسلم اگر چه از بی اعتنائی باشد لیکن چون عادت بگردد سبب برای اهانت نبی صل اللّه وعلیه وسلم میگردد و اهانت او سبب کفر است و کفر سبب ضایع شدن اعمال است -