تا برابر شوید بر پشت های آنها باز یاد کنید نعمت پروردگار خود را وقتیکه برابر بنشینید بر آن و بگوئید پاک است آن ذاتی که مسخر ساخت برای ما این را و نبودیم ما او را رام کردن -

در این تعلیم ادب سوار شدن است که انسان هیچگاه و خصوصاً در هنگام سوار شدن (که او اکثر وقت هلاکت میباشد یا سبب تکبر و غرور میباشد) اللّه تعالٰی را فراموش نکند و توحید و نعمات او را هر وقت یاد داشته باشد و حالت مرگ را نیز بیاد داشته باشد - و این ادب به زبان نیز با حدیث ثابت است و در دل نیز این عقیده را داشتن فرض است - طریقه سنت این است که در رکاب پای خود را بگذارد پس اول بسم اللّه بگوید باز اللّه اکبر بگوید و چون بر سواری بنشیند الحمد لِلّه بگوید در این قول به این اشاره است ثُمَّ تَذْكُرُوا نِعْمَةَ رَبِّكُمْ إِذَا اسْتَوَيْتُمْ عَلَيْهِ، و باز سبحان الذی آه بگوید (وَإِنَّا إِلَى رَبِّنَا لَمُنْقَلِبُونَ) در این آیت بیاد آوردن مرگ است به طریقه قیاس در حالت سواری یعنی مانند که حالا این انسان بر سواری سوار است و به یک طرف روان است مانند این یک وقت بر شانه های مردمان سوار خواهد بود و به طرف مقبره روان خواهد بود -