وَلَئِنْ أَذَقْنَاهُ رَحْمَةً مِنَّا مِنْ بَعْدِ ضَرَّاءَ مَسَّتْهُ لَيَقُولَنَّ هَذَا لِي وَمَا أَظُنُّ السَّاعَةَ قَائِمَةً وَلَئِنْ رُجِعْتُ إِلَى رَبِّي إِنَّ لِي عِنْدَهُ لَلْحُسْنَى فَلَنُنَبِّئَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِمَا عَمِلُوا وَلَنُذِيقَنَّهُمْ مِنْ عَذَابٍ غَلِيظٍ
واگر بچشانیم انسان را رحمت خود را بعد از تکلیفی که رسیده باشد باو البته گوید این حق من است وگمان نمی کنم قیامت را قائم شدنی واگر بازگردانیده شوم بسوی پروردگار خود هرآئينه مرا نزد او البته خوشحالی است پس ضرور خبر میدهیم ما کافران را به آنچه کرده اند والبته بچشانیم ایشان را از عذاب بسیار سخت -
این زجر دوم به ناشکری کردن نعمت ﷲ تعالی با سه طریقه است (لَيَقُولَنَّ هَذَا لِي) یعنی این حق من بر ﷲ تعالی به سبب علم وعمل من است یعنی هیچ احسان ﷲ تعالی برمن نیست یا مراد این است که من نذرهای غیرﷲ را بسیار داده ام و خدمات مقبره های ایشان را کرده ام پس از جهت آن دور شدن این تکلیف ازمن حق من است (وَلَئِنْ رُجِعْتُ إِلَى رَبِّي) یعنی در اول از قیامت انکار میکند وباز میگوید که برای من بی تفاوت است چنانی که در دنیا از سبب حق من نعمت ها به من داده است همچنین درآخرت نیز حق من است که برای من جنت و خوشحالی بدهد -