إِذْ جَاءَتْهُمُ الرُّسُلُ مِنْ بَيْنِ أَيْدِيهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ قَالُوا لَوْ شَاءَ رَبُّنَا لَأَنْزَلَ مَلَائِكَةً فَإِنَّا بِمَا أُرْسِلْتُمْ بِهِ كَافِرُونَ
وقتیکه آمدند به ایشان رسولان پیش از ایشان و پس از ایشان که پرستش مکنید بغیر اللّه تعالٰی را گفتند اگر میخواست پروردگار ما البته فرو میفرستاد ملائیک را پس هرآئينه ما به آنچه فرستاده شدید منکرانیم -
این ذکر سبب عذاب بر این هردو قوم است (أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ) معلوم شد که همه رسولان در مسئله توحید فی العبادت متفق بودند (قَالُوا) این انکار ایشان را ذکر میکند و همین سبب عذاب است و حاصل انکار ایشان این است که ما رسول را بشر قبول نداریم اگر ملائیک رسولان میبود ما قبول می کردیم - (بِمَا أُرْسِلْتُمْ بِهِ) اشاره است که اصل انکار ایشان از مسئله توحید بود که به آن رسولان فرستاده شده بودند -