وقتیکه طوق ها افتاده باشند در گردنهای ایشان و زنجیرها (در پایها باشند) کشانیده میشوند -

دراین آیت تخویف اخروی را برای مجادلین ذکر میکند و این تخویف مشتمل بر ده امور است (وَالسَّلَاسِلُ) این دو معنی دارد معنی اول سلاسل نیز در گردنهای ایشان میباشند ، معنی دوم است سلاسل در پایهای ایشان انداخته میشوند (ثُمَّ فِي النَّارِ يُسْجَرُونَ) یعنی مانند هیزم با ایشان آتش گرم کرده میشود یا معنی اینکه در آتش بریان کرده میشوند یا به معنی پر کردن است یعنی آتش جهنم با ایشان پر کرده میشود (ثُمَّ قِيلَ لَهُمْ) این پرسان برای زجر سخت است برای آنهای که در دنیا شرک فی الدعاء کرده بودند (أَيْنَ مَا كُنْتُمْ تُشْرِكُونَ، مِنْ دُونِ اللَّهِ) یعنی کجا اند که آواز دهید ایشانرا که شما را از این عذاب نجات دهند پس ایشان جواب میدهند (ضَلُّوا عَنَّا) گم شدن از ما و این جمله مستلزم اقرار کردن بر شرک کردن ایشان است باز متوجه خواهند شد که ما کاری بدی کردیم که از نفس خود اقرار کردیم پس جواب دوم خواهند داد (بَلْ لَمْ نَكُنْ نَدْعُو مِنْ قَبْلُ شَيْئًا) یعنی از شرک فی الدعاء انکار خواهند کرد چنانچه در سوره انعام (۲۳) گذشته است (تَفْرَحُونَ) فرق فرح و مرح این است که اول تعلق به دل دارد و دوم تعلق به ظاهر دارد ، و قول دوم برعکس این است قرطبی به فرق دوم اشاره کرده است گفته است که مراد در تفرحون این است که اشکار میکردید شما خوشی را در گناه کردن و در بسیار ثروت و بسیار نوکران و با صحت و عافیت پس در این عرس های پیران نیز داخل است که با شرک کردن خوشی اشکار میکنند و تَمْرَحُونَ، این است که در رفتار و گشتن تکبر و غرور میکند -