قَالُوا رَبَّنَا أَمَتَّنَا اثْنَتَيْنِ وَأَحْيَيْتَنَا اثْنَتَيْنِ فَاعْتَرَفْنَا بِذُنُوبِنَا فَهَلْ إِلَى خُرُوجٍ مِنْ سَبِيلٍ
گویند ای پروردگار ما مرگ آوردی برما دوبار و زندگانی دادی مارا دوبار پس اقرار میکنیم ما به گناهان خود پس آیا هست بسوی بیرون آمدن راهی -
گویند ائ پروردگار ما مرگ آوردی بر ما دو بار و زندگانی دادی ما را دو بار پس اقرار میکنیم ما به گناهان خود پس آیا هست بسوی بیرون آمدن راهی -
این جواب ایشان است به طریقه اقرار به جرم برای اینکه از جهنم بیرون برآیند و به دنیا دوباره بر گردند -
فایده: دراین آیت دو مرگ و دو زندگی را ذکر کرده است مانند که در سوره بقره (۲) ذکر بود در این قول اول این است که مراد از مرگ اول وجود ایشان بود به شکل نطفه در رحم های مادران و مراد از مرگ دوم مرگ مشهور است و مراد از حیات اول روح انداختن است در جسم در ارحام مادران و باز بیرون آمدن به دنیا و زندگانی دوم روح انداختن است در این جسم در روز قیامت و به آن بعث بعدالموت گفته میشود و این نوع ترتیب را در سوره مؤمنون از (۱۲) الی (۱۶) ذکر کرده است - در این قول اطلاق میت به نطفه به طریقه تشبیه یا مجاز شده است و این قول را از ابن عباس و ابن مسعود و از قتاده و ضحاک مفسرین نقل کرده اند و این بهتر است در این ذکر حیات قبر نشده است از سببی که او حیات حقیقیه نیست -