وَسِيقَ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَرًا حَتَّى إِذَا جَاءُوهَا وَفُتِحَتْ أَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا سَلَامٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوهَا خَالِدِينَ
و روان شوند (به عزت) آنهای که ترسیدند از پروردگار خود بسوی جنت گروه گروه تاچون بیایند نزد آن و کشوده باشند دروازه های آن و گویند ایشان را نگهبانان آن سلام باد بر شما خوش باشید شما پس داخل شوید (به جنت) جاویدان باشید در آن -
این بشارت اخرویه تفصیلیه است (وَسِيقَ) پیش نیز این لفظ بود لیکن آنجا سوق ذلت و اهانت بود اینجا سوق اکرام و عزت است و اکثر مفسرین گفته اند که اینجا سوق سوار کردن اهل جنت مراد است (زُمَرًا) ایشان نیز امت های مختلف اند امت هر رسول جدا جدا است یا مراد از آن صاحبان اعمال مختلف اند یعنی شهدا و علماء و دعوت و تبلیغ کنندگان وغیرهم بر هر که کدام صفت غالب باشد در آن صفت روان کرده شود (وَفُتِحَتْ) (یعنی چون ایشان بیایند خوش کرده شوند به نعمت های بسیار) و خاص به نعمت فتح الابواب و این اشاره به اکرام و عزت آنهاست که پیش از آمدن دروازه ها باز میباشند مانند که درسوره ص (۵۰) گذشته است -