گفت اللّه تعالٰی پس این است سخن حق و حق میگویم -

بعد از زجر تخویف به معرضین بود به عاقبت ابلیس حالا صدق نبی صل اللّه وعلیه وسلم را در آیت اول ذکر میکند و صدق قرآن کریم را در آیت دوم - و چون مانع از صدق دو چیز است یکی طمع اجر عوض که به سبب آن حق کامل بیان شده نمی تواند دوم از نفس خود سخنان بافتن پس این هر دو چیز را نفی کرد (الْمُتَكَلِّفِينَ) تکلف عام است از نفس خود سخنان بافتن و در نفس خود دعوی چنین صفاتی را کردن که در آن نمی باشند و بغیر علم فتویٰ دادن - و در این حدیث عبداللّه بن مسعود رضی اللّه عنه است: "که کسی بر یک سخن و مسئله علم دارد پس بر آن قول کند و کسی که علم یک مسئله را ندارد پس بگوید که من نمی دانم از سببی که این نیز علم است که یک سخن را نمی داند و بگوید من نمی دانم و باز این آیت کریمه را تلاوت کرد" -