وقتیکه گفت پروردگار تو ملائک را هرآئينه من آفریننده ام بشر را از گِل -

در این آیت تفصیل یختصمون است و اینجا این واقعه را برای این ذکر میکند که بر ملائک و ابلیس نیز ابتلاء شده است به مکلف کردن ایشان به سجود به آدم علیه السلام و بر کسی که ابتلاء می آید او با اللّه تعالٰی شریک یا شفیع قهری شده نمی تواند و این رد بر مشرکان بالملائکه و الجن است (رُوحِي) آن روحی که در آن بجز از اللّه تعالٰی ملکیت و اختیار کسی دیگری نیست و صرف از جانب اللّه تعالٰی هیچ سبب ظاهری آن نیست از سبب این خصوصیت اضافت آن به اللّه تعالٰی شد (فَسَجَدَ الْمَلَائِكَةُ) و این به طریقه سجود تحیه (سلام) کردن است که در امت های پیش جایز بود لیکن صرف به خم کردن سر بود به طریقه عبادت و به ماندن سر به زمین است - و در امت ما تحیه صرف به گفتن السلام علیکم و رحمة اللّه وبرکاته است و به همراه آن مصافحه و معانقه کردن نیز به سنت ثابت است لیکن خم کردن سر در وقت سلام منع است پیش نیز این بحث در شش سوره گذشته است -