و یاد کن بنده ما ایوب علیه السلام را که آواز داد پروردگار خود را بدرستیکه من هستم رسانیده بمن شیطان با زحمت و تکلیف -

این قصه سوم ابتلاء داود علیه السلام در باره فیصله های شرعی بود و ابتلاء سلیمان علیه السلام در باره محبت جهاد بود و ابتلاء ایوب علیه السلام در نفس او بود یعنی در جسم و مال - و اول هر دو پادشاهان و عابدان بودند و ایوب علیه السلام سرمایه دار و عابد بود - و چون مقصد در ابتلاء اثبات عبدیت است از این سبب صفت او را ذکر کرد به عَبْدَنَا ، و تفسیر عبدیت را ذکر کرده است با این قول (إِذْ نَادَى رَبَّهُ أَنِّي مَسَّنِيَ الشَّيْطَانُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ) قول قتاده است که شربینی نقل کرده است که نُصْبٍ امراض بدنی است - و عذاب مصیبت های خارجی هلاکت اهل و مال است - در نسبت کردن به شیطان قول صحیح این است که همه افعال خیر و شر از ایمان و کفر طاعت و معصیت همه به خلق اللّه تعالٰی است لیکن ادب این است که نسبت شر به اللّه تعالٰی درست نیست و سبب نسبت به شیطان این است که با تکالیف و مصیبت های صالحین شیطان خوش میگردد و سبب وساوس او میگردد مانند که یوشع علیه السلام نسبت نسیان را به شیطان کرده بود -