صٓ ۲۲

إِذْ دَخَلُوا عَلَى دَاوُودَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قَالُوا لَا تَخَفْ خَصْمَانِ بَغَى بَعْضُنَا عَلَى بَعْضٍ فَاحْكُمْ بَيْنَنَا بِالْحَقِّ وَلَا تُشْطِطْ وَاهْدِنَا إِلَى سَوَاءِ الصِّرَاطِ

وقتیکه داخل شدند بر داود علیه السلام پس ترسید از ایشان گفتند مترس ما اهل دعوه هستیم بر یکدیگر تجاوز کرده یکی ما بر دیگری پس فیصله کن میان ما فیصله حق و تجاوز مکن ازحد و بنما ما را به راه راست -

چون دروازه های عبادت خانه بسته بود و این کسان (خصمان) محتاج فیصله بودند پس ایشان مجبوراً از دیوار بالا شدند (فَفَزِعَ مِنْهُمْ) به طریقه عجیب بدون اجازه داخل شدند ضرور سبب ترس و بیم میباشد - فَزعَ: به این گفته میشود که اثار ترس بر ظاهر جسم اشکار شود وقتیکه ایشان از اثار معلوم کردند که او از سبب ما ترسید که شده میتواند این دشمنان باشند ایشان اول تسلیت دادند به همراه لَا تَخَفْ ، و باز حال خود را پیش کردند به این قول (بَغَى بَعْضُنَا عَلَى بَعْضٍ) بَغَى ظلماً تعدی کردن برحق دیگری گفته میشود (وَاهْدِنَا) در این اشاره است که بعد از فیصله کردن آدابی را بنما که برای آینده جنگ پیدا نشود و این طریقه حاکم هوشیار میباشد -

قبلی ➡ 🏠 Home ⬅ بعدی